که مرا در تابوت سیاهی بگذارند که همه بدانند که هر چه سیاهی بود کشیدم ،

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند چیزی با خود از دنیا نبردم ،

زبانم را از دهانم در آورید و با تیغ زخمش کنید که همه بدانند با زخم زبان از دنیا رفته ام ،

چشمانم را باز بگذارید که همه بدانند چشم انتظار کسی بودم ،

قفسی با مرغ عشق بر سر قبرم بگذارید که همه بدانند مجنونی اسیر بودم

ودر آخر تکه یخ صلیبی شکلی برسر قبرم بگذارید تا در هنگام طلوع خورشید به جای مادرم برایم اشک بریزد .

پيش ميروي زيبايي ها افزون مي گردد

سبزه زار دلنشين تر مي مي شود

چون روي برگرداني اثري از سبزي و زيبايي نيست

همه چيز نابود شده جايشان را ميله هاي قفس گرفته

باز پيش ميروي و قفس را تنگ تر مي كني

پيش رو ظاهر زيباي نابودي است .

خدايا چرا هيچ چراغي شبستان دلم را روشن نميكند؟

چرا مرغان دريايي روي امواج صداي من بال نميزنند؟

چرا ميخك سپيدي در باغچه احساسم نميرويد؟

چرا اين قدر شبيه سنگها شده ام؟

خدايا مرا در كوره راههاي پر سنگلاخ نفس تنها مگذار

به فرشته ها بگو ماه را در كف بگيرند و تاریكی هاي روح مرا به روشنايي مبدل كنند .

به ستاره ها بگو ذره اي از اسمان را برايم معنا كنند.

خدايا چقدر پيوسته از تو گفتن را دوست دارم

خدايا اگر چه از تو دور مانده ام اما نخلستانها و نيستانها را دوست دارم و هيچ گاه بد خاكريزها رو نخواستم و عليه ابشارها حرفي نزدم در روز حشر مرا در نزد شقايقها شرمنده مخواه

خدايا دل سرد سيرم را همنشين خورشيد هاي نا مكشوف كن چشمهايم را به سفري بي زوال ببر به دستهايم عدالت را بياموز و به پاهايم صبر بده تا بي كفشي را تاب بياورند.

خدايا چطور بر من خشم نمي گيري ؟ صبر تو کاسه صبر مرا لبريز کرد ، خشم تو در کجاي اين عالم خاکي پنهان شده ؟

خدايا ! ياد زيبايت را از خاطرم مگير ..عشق عالم گيرت را از اين بنده حقيرت دريغ نکن ..

خدايا ! شرمم مي آيد که مرا مي خواني و من رو بر مي گردانم ..

خدايا ! شرمم مي آيد که پاکي را از ياد برده ام ..

خدايا ! شرمم مي آيد که عشق تو فراموشم شده ..

خدايا ! يادت را از خاطرم دور مکن..

مي دانم که مستي ام و هشياريم از اراده توست ، مي دانم که خواب و بيداريم از اراده توست ..

مهري که بر گوش و چشمم زدي باز کن ..

دلم بسته تر از هر روز ، غرق در دنياي هوس ، عشق تو را به ياد نمي آورد ..

مي دانم که اينجايي ، مي دانم که دوستم داري ..

مي دانم که نزديک تري به من ، از خودم ...

خدايا پرده از رويم بردار تا عشقت وجودم را شعله ور کند..

دلم طاقت دوري از تو را ندارد ،

خدايا می دانم که مرا نگاه میکی ! توانم بده تا نگاهت کنم ..................

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

 براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

 تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

 از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم